Hilgeholt durft nu ook af en toe stil te staan

BREUGEL - Schermen, paardrijden, schieten, zwemmen, hardlopen, studeren, vier bijbaantjes. Hollen en zelden stilstaan. Het is Kelvin Hilgeholt ten voeten uit. Totdat zijn knie het tijdens een training plots begeeft, op die bewuste dag in januari 2008.

door Anneke Liebrand. donderdag 16 april 2009

De Patella-luxatie, zoals de blessure in de medische wereld heet, heeft verregaande gevolgen. Hilgeholt, genomineerd voor Peking, kan olympische deelname op de moderne vijfkamp vergeten. Morgen maakt het 'sportbeest' uit Breugel tijdens de World Cup in Caïro zijn rentree op het hoogste niveau. Hij voelt zich sterker dan ooit. "Het kwartje is gevallen. Ik heb deze spelen gemist, maar daardoor win ik de volgende."

Hilgeholt is al jaren de trots en hét uithangbord van de nationale vijfkampbond. Hij is ook de enige in Nederland die fulltime bezig is met deze sport waarbij deelnemers pistoolschieten, schermen, paardrijden, hardlopen en zwemmen combineren.

Wolfheze, in de buurt van Papendal, is Hilgeholts uitvalsbasis. In het weekeinde is hij thuis in Breugel. De vijfkamp bepaalt zijn leven. Wekelijks crosst de 24-jarige multi-sporter in zijn goudkleurige Toyota dwars door Nederland om met de beste sporters in elk van de disciplines te kunnen trainen. Alleen op zwemgebied neemt hij met iets mindere trainingsmaatjes genoegen, vooral omdat het hem reistijd bespaart. Naast zijn studie commerciële economie werkt Hilgeholt maar liefst vijfendertig effectieve trainingsuren in een week af. Dat lijkt veel, maar het is een kwart minder dan voor de kwetsuur die de ommekeer markeert in zijn sportieve leven.

Vóór het knie-incident traint Hilgeholt naast zijn studie wekelijks bijna vijftig uur en houdt hij er ook nog vier bijbaantjes op na. De geboren Achterhoeker beleeft zijn sport krampachtig, twijfelt constant aan zijn eigen kunnen. "Ik ben pas op mijn negentiende begonnen met deze sport, mijn concurrenten uit Oost-Europa zijn al vanaf hun zesde bezig. Ik voelde constant de druk van die achterstand. Een training missen? Dat kon voor mijn gevoel echt niet. Ik moest toch ergens mijn winst halen?" 'Rust' is voor hem een term die hij bij zijn cios-opleiding wel voorbij heeft horen komen, maar waarvan hij de werkelijke betekenis niet kent.

In het olympisch jaar is Kelvin Hilgeholt, zoals hij zelf zegt, 'on top of his game'. Hij hoeft alleen nog maar vormbehoud te tonen. Maar bij een trainingspartijtje schermen gaat het faliekant mis. Voordat hij het goed en wel doorheeft, zit zijn knieschijf aan de achterkant van zijn been. Hilgeholts rechterbeen gaat zes weken in het gips en de Breugelnaar wordt tot rust gedwongen. Hilgeholt ontdekt gaandeweg dat hij eigenlijk helemaal niet goed bezig is. "Andere profsporters die ik sprak, zeiden dat ik teveel deed. Ik mocht dan wel een topsporter zijn, maar eigenlijk was ik heel amateuristisch bezig." Een duidelijke reality check, beseft hij achteraf.

In overleg met zijn sportarts Nando Liem uit Waalre reduceert Hilgeholt zijn trainingsuren met een kwart en schrapt hij een aantal bijbaantjes. Hard werken blijft zijn credo, maar daarnaast adopteert hij ook een nieuw motto. 'De essentie van elke prestatie is: balans', galmt als een mantra door zijn verhaal. Niksen komt nog steeds niet in zijn woordenboek voor. Maar tegewoordig wisselt Hilgeholt het sporten wel af met andere dingen. "Ik móet mijn tijd nuttig invullen. Bezig zijn is voor mij ook rusten." En dus heeft hij een aantal nieuwe hobby's. "Ik speel tegenwoordig best veel gitaar en ik ben er achter gekomen dat ik van koken hou." Hij voelt dat deze nieuwe, veel relaxtere Hilgeholt meer kans op succes heeft dan die oude. " Ik ben nu zover dat ik zelfs blij ben dat die blessure met mijn knie is gebeurd. Voorheen was ik onzeker. Maar als je me nu vraagt of ik de spelen zal halen, dan ben ik er honderd procent van overtuigd dat het zal lukken. Als ik toen onder die slechtere omstandigheden al drieëndertigste kon worden op de olympische ranglijst, dan kan het alleen maar beter worden."

Van de komende World Cup heeft Hilgeholt geen hoge verwachtingen. Voor pieken is het te vroeg, weet hij nu. "Een finaleplaats zou mooi zijn. Ik hoef pas in 2012 olympisch kampioen te worden."

bron: Eindhovens Dagblad